-
- Katılım
- 17 Aralık 2025
-
- Mesajlar
- 932
-
- Tepkime puanı
- 0
-
- Puan
- 16
Kahramanmaraş merkezli depremlerde eşi ve iki çocuğunu kaybeden baba, ailesinin kabrini her gün ziyaret ederek acısıyla baş etmeye çalışıyor.
3 yıl önceki depremlere Onikişubat ilçesine bağlı Karamanlı mahallesinde yakalanan, Emre Bozkurt, meydana gelen yıkımda enkaz altında kaldı. Yaklaşık 7 saat süren çalışmaların ardından sağ olarak kurtulan Bozkurt'un, eşi ve çocuklarının ise 3 gün sonra cansız bedenine ulaşıldı. Anne ve 2 çocuğu aynı mezarlığa defnedildi.
Depremde ailesini kaybeden Bozkurt yaşadığı acıya, her gün aile kabrini ziyaret ederek teselli buluyor. İş çıkışlarında soluğu mezarlıkta alan baba, eşi ve çocuklarının kabirlerine çeşitli hediyeler bırakıyor, uzun süre dua ederek bekliyor.
"KÜÇÜCÜK YAVRULARIN BİLE UMUDU VARDI"
Yaşadığı acıyı anlatan Bozkurt, “Üç yıl oldu ama zaman nasıl geçiyor, inan bugün bile anlamak mümkün değil. Her gün, her saniye zaten bana 6 Şubat” dedi. Ailesini yitirdiği günün acısını ilk günkü gibi hissettiğini dile getiren Bozkurt, şöyle devam etti:
“Hepimizin hayali, umudu vardı, o küçücük yavruların bile umutları vardı. Son gün kar topu oynamıştık. Bugün kabirlerine geldim, üzerlerini örten karı temizliyorum. Beyaz örtü her şeyi saklayabilir ama benim yitirdiklerimi asla saklayamaz. O günden bugüne her gün buradayım. Eşim kahveyi çok severdi, bugün ona kahve yapıyorum bu benim ona selamım, ‘buradayım, sizi bırakmadım’ demek.”
"ÖLÜM İNSANIN GELECEĞİNİ, UMUDUNU ALIYOR"
Hayatta tutunacak hiçbir şeyinin kalmadığını ifade eden Bozkurt, bir gecede en ağır yükün omuzlarına yüklendiğini tabir ederek acını anlatmaya devam etti:
"Yitirdiğiniz şey ne kadar büyükse, acıyı taşıyan da onu bilir. Ölüm insanın geleceğini, umudunu alıyor. Evimi değil, soyumu yıktı. Ben her gün buradayım ama istediğim için değil, onların beni istediği kadar buradayım. Onlardan geriye kalan sadece bu kabirler. Ev yok, hatıra yok her şey yerle bir oldu. Şuradan çıkıp gittiğimde gidecek bir evim yok. Bazen diyorlar ya hayata şöyle bak, böyle yap olmuyor. Bizler kimsesiz kaldık, umutsuz kaldık. Her şeyimizi buraya gömdük. Bir acının bekçisi oldum ben. Buradan herkese sesleniyorum varken kıymet bilin. Uyuduğunuzda uyanacağınızın garantisi yok."